vrijdag 30 maart 2012

Weerstand is geen bruikbaar begrip, een houding van "niet weten" is beter!

Als een cliënt de adviezen van de hulpverlener niet aanneemt wordt dit vaak door de hulpverlener gelabeld als "weerstand". Nu is weerstand géén bruikbaar begrip. Het geeft aan dat de cliënt, A: een goede reden heeft om zich zo te gedragen als hij doet en B: de cliënt andere mogelijkheden ziet voor verandering.
Oplossingsgerichte hulpverleners hebben een basishouding van "niet weten". Dat betekent dat de hulpverlener onvoorwaardelijk de percepties van de cliënt respecteert! Als oplossingsgerichte hulpverlener intervenieer je binnen het referentiekader van de cliënt. Door het gedrag van de cliënt als weerstand te labelen geef je de cliënt een gevoel dat hij niet aan zijn probleem wil werken en een brevet van onvermogen. Wat je wil laten gebeuren is dat er een goede samenwerkingsrelatie op gang komt omtrent het construeren van oplossingen voor een betere toekomst van de cliënt! Hierbij is een houding van "niet weten" constructiever, respectvol en hoopvol!     

dinsdag 27 maart 2012

Het zoeken naar uitzonderingen: een oplossingsgerichte techniek

Eén van de uitgangspunten van oplossingsgerichte therapie is dat problemen zich niet altijd voordoen en niet altijd even heftig zijn. Deze momenten noemen we uitzonderingen.
Mensen waarmee ik gesprekken heb praten natuurlijk (meestal gedetailleerd) over hun problemen, daarvoor willen ze hulp. Eén van de vele technieken die een oplossingsgerichte therapeut kan gebruiken is door vragen te stellen over momenten in het leven van de persoon die beter gingen, ook al was het maar een beetje. Het verrast mij altijd weer dat mensen uitzonderingen kunnen aanwijzen. De hulpbronnen, intrinsiek en extrinsiek worden ontdekt en bevestigd!
In pastorale gesprekken zeggen mensen dan vaak "God heeft mij tijdens die moeilijke momenten gedragen"!
Elke keer doet mij dat weer bepalen bij, ik noem het maar; het Immanuel principe "God met ons".
Hij is bij ons, terwijl we ons er niet altijd bewust van zijn. Het is een bemoediging en geeft hoop.


Voetstappen

Ik droomde dat ik langs het strand wandelde,
samen met de HEER.
Tegen de blauwe hemel tekenden zich perioden van mijn leven af.
Voor iedere periode zag ik twee paar voetstappen in het zand staan;
het ene paar van mijzelf
en het andere paar van de HEER.

Toen de laatste periode afgebeeld was,
keek ik terug naar de voetstappen in het zand.
Plotseling zag ik dat er op vele plaatsen van mijn levensweg slechts één paar voetstappen was.
Ik merkte ook op dat dit juist gebeurde
tijdens de moeilijkste en droevigste tijden
van mijn leven.

Dat deed mij echt verdriet
en daarom vroeg ik de HEER ernaar.
Ik zei:"HEER, U hebt gezegd
dat als ik eenmaal besloot U te volgen,
dat U dan de hele weg met mij zou gaan.
Maar nu zie ik dat er juist
in de moeilijkste tijden van mijn leven,
slechts één paar voetstappen is.
Ik snap niet dat U mij juist op die momenten hebt verlaten."

Toen antwoordde de HEER:
"Mijn dierbaar kind, Ik houd van je
en zou je nooit verlaten.
In jouw momenten van strijden en lijden,
daar waar je maar één paar voetstappen ziet,
daar was het... dat ik je droeg!" 

donderdag 22 maart 2012

Doen wat werkt en doe daar meer van

Het ´oplossingsgericht werken´ heeft binnen organisaties nog niet echt serieuze aandacht. Vaak gaat de aandacht uit naar de dingen die niet goed gaan en zijn organisaties bezig met het oplossen van problemen. Deze aanpak komt voort uit het ´medisch model´. In dit ´wetenschappelijke´ model worden de problemen tot op detail geanalyseerd. Vervolgens wordt er een diagnose opgeplakt en een behandeling voorgesteld. 
Een oplossingsgerichte therapeut begint bij de oplossing. Oplossingen worden gecreeerd door een schets te maken waarin de problemen niet, of minder aanwezig zijn. Dit is het vertrekpunt voor het verdere gesprek. Oplossingsgerichte gespreksvoering is een respectvolle en hoopvolle benadering. Vandaag een poging gedaan om oplossingsgerichte gespreksvoering in een organisatie op gang te brengen. Twee directeuren waarmee ik heb kennisgemaakt waren enthousiast over deze manier van gespreksvoering en willen ermee experimenteren. Een inspirerende dag. Mijn motto is ´doen wat werkt en doe daar meer van!´

woensdag 21 maart 2012

Seksverslaving

Zaterdagavond was op de TV een programma,  debat op 2, een uitzending over 'seksverslaving'.
Helaas ging het vooral over 'seks' en amper over 'seksverslaving'. De seksuoloog Hannie van Rijsingen, had het even over de functie van het seksuele gedrag en leek even een goede sturing te geven aan het debat, maar bleef helaas tot een losse flodder. De psychiater Bram Bakker nam ook deel aan de discussie, hij benadert seksverslaving als ziekte. Bijbels gezien is seksverslaving geen ziekte, maar zonde. Dit is anders dan seksverslaving te benaderen als een progressieve ziekte die niet kan worden genezen, maar wel tot staan kan worden gebracht, zoals vele zelfhulpgroepen het definieren.
Seksverslaving is geen middelenafhankelijke verslaving zoals drug en alcohol. Op dit moment wordt er een open discussie gevoerd over, tot in hoeverre seksverslaving de fysiologie in de hersenen verandert. Ook blijkt dat seksverslaving veel minder ontwenningsverschijnselen geeft dan bij alcohol en drugs.
Helaas ging de discussie niet over de 'functie' van het seksuele gedrag. Bij seksverslaving moet de aandacht veel meer uitgaan naar de onderliggende symptomen.

Dus veel gerommel en na mijn mening geen eerlijke discussie!

Verlies en verdriet

Vandaag iemand gesproken die plotseling een dierbare heeft verloren. Het verlies een 'plekje' geven, zeggen mensen dan vaak. Als of je iets aan het opruimen bent en een plekje zoekt. Verlies een plekje geven is de laatste  fase in een rouwproces. Verlies verwerken wordt ook wel rouwarbeid genoemd. Arbeid is werken en daar word je moe van. Verlies verwerken is uitputtend. Zeker als de relatie intens geweest is. Hoe intenser de relatie, hoe langer het genezingsproces en hoe veel meer pijn. Een rouwproces bevat vier fasen en gaat gepaard met reacties die normaal zijn bij verlies en verdriet. De enige manier om een rouwproces goed door te komen is door dwars door de pijn heen te gaan. Dit is een paradoxale opdracht om dat er niets logischer is om pijn te verzachten. Een goed boek over rouwprocessen is van prof. dr. Manu Keirse. Klinisch psycholoog; Helpen bij verlies en verdriet.